Meer over:
DSM (Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders) is het meest gebruikte handboek bij psychische aandoeningen. Dit handboek wordt meestal gehanteerd bij het stellen van een diagnose. Het handboek verbindt verschillende criteria aan psychische aandoeningen, zodat vastgesteld kan worden of iemand ook daadwerkelijk deze aandoening heeft.
Voor ADD wordt de DSM-IV criteria van de ADHD gebruikt, maar dan zonder de hyperactiviteit. Volgens de DSM-IV zijn de kenmerken van het type ADD:
- Het kind is snel afgeleid door dingen en geluiden die niet belangrijk zijn voor waar ze mee bezig zijn (bijv. mensen die buiten aan het werk zijn);
- Het kind heeft moeite met dingen plannen en het organiseren van bijvoorbeeld werk of taken;
- Het kind heeft problemen met het afmaken van taken en op tijd klaar kunnen zijn;
- Het kind kan zich niet goed concentreren op details en maakt hierdoor slordige fouten;
- Het kind kan bijna nooit de uitleg goed opvolgen en zal dingen missen;
- Het kind verliest of vergeet van alles, zoals sleutels, portemonnee, en spullen die nodig zijn om een opdracht uit te voeren.
Oorzaken en prognose van ADD
ADD krijg je met de geboorte mee, het zit in de genen en heb je overgeërfd van je ouders of van je grootouders. ADD is geen ziekte en wordt ook niet veroorzaakt door bijvoorbeeld een verkeerde manier van opvoeden. Ook is het niet een karaktertrek van het kind.
ADD kun je niet laten stoppen door op een bepaalde manier je kind te straffen of iets op te offeren. Ook kan het kind niet door bijvoorbeeld wilskracht zichzelf veranderen en de ADD ‘doen ophouden’.
Sommige dingen kunnen wel meewerken aan de ontwikkeling van ADD. Dat betekent dat het kind wel al ADD had, maar door bijvoorbeeld alcohol gebruik van de moeder tijdens de zwangerschap de ADD wel verergert. Ook kan een zwaar ongeluk of een te vroeg geboorte daartoe leiden.
Prognose
Een klein aantal kinderen met ADD groeit over de stoornis heen in de puberteit, maar over het algemeen blijft de stoornis aanhouden. Dan wordt het ADD-RT (Residuel Type) genoemd.
Een goede begeleiding en behandeling kan er wel voor zorgen dat de kinderen beter met de symptomen kunnen leren omgaan.
Diagnosticeren van ADD
ADD wordt gediagnosticeerd aan de hand van de DSM-IV. De DSM-IV gaat uit van het bekijken van gedragsbeelden en symptoombeelden van het kind.
Daarnaast zou je ook op een neurobiologische manier ADD kunnen diagnisticeren, alleen gebeurt dat in Nederland niet op die manier. De hersengolven kunnen in beeld worden gebracht met een QEEG. Zo kan er precies bekeken worden op welke plaats in de hersenen van het kind de verstoringen zitten. De QEEG kan een objectieve bevestiging geven van ADD, maar ook van ADHD.
Verder is het ook nog mogelijk om een diagnose te stellen aan de hand van SPECT-scans en PET-scans.
Op internet kan je vele test vinden voor zelfdiagnose. Wil je een officiele diagnose, dan moet je naar een specialist gaan die daarin is gespecialiseerd. Je komt daar via bureau Jeugdzorg of je huisarts.
|
